Natalia 
Prawidłowe trawienie kojarzymy zwykle z regularnym, dobrze uformowanym stolcem. To ważna wskazówka, ale tylko jedna z wielu. Układ pokarmowy psa i kota odpowiada nie tylko za przesuwanie treści pokarmowej. Musi rozłożyć pożywienie, wchłonąć składniki odżywcze, współpracować z wątrobą i trzustką, utrzymywać szczelną barierę jelitową oraz właściwe środowisko dla bilionów mikroorganizmów.
Zestresowany pies nie zawsze chowa się pod stołem. Może szczekać, niszczyć przedmioty, chodzić za opiekunem krok w krok albo nagle przestać reagować na dobrze znane polecenia. Zestresowany kot nie zawsze syczy i stroszy sierść. Czasem po prostu znika na kilka godzin, mniej je, częściej się wylizuje, zaczyna omijać kuwetę albo wycofuje się z kontaktu z domownikami. To właśnie sprawia, że stres łatwo przeoczyć.
Sierść zwierzęcia często traktujemy jak wizytówkę jego zdrowia. Gdy jest gładka, sprężysta i zadbana, wszystko wydaje się być w porządku. Kiedy traci blask, staje się szorstka, zaczyna się przerzedzać, a na skórze pojawia się łupież, pierwsza myśl brzmi zwykle: „pewnie brakuje mu witamin”.
Sprawność psa rzadko zmienia się z dnia na dzień. Znacznie częściej pogorszenie zaczyna się od drobiazgów: pies wolniej wstaje z legowiska, dłużej zastanawia się przed wejściem po schodach, nie wskakuje już tak chętnie do samochodu albo szybciej traci zainteresowanie spacerem.
Kwasy omega-3 coraz częściej pojawiają się w karmach i produktach uzupełniających dietę zwierząt. Na etykietach widzimy olej z łososia, olej rybny, olej z kryla, omega-3, EPA, DHA, fosfolipidy czy astaksantynę. Dla właściciela psa lub kota może to brzmieć jak lista podobnych składników. W rzeczywistości produkty dostępne na rynku potrafią znacznie różnić się jakością, koncentracją i sposobem wykorzystania przez organizm.
